Ruimte in verval is een getuige van tijd, zoals zoveel dingen. De verlaten grote ruimte aangetast door de tijd, zonder een teken van leven en zonder bezieling. Misschien is het wel het onderdeel van een veel grotere bezielde werkelijkheid. Of het wezenloze decor van een sciencefiction film.
De stilte is rustgevend op een beangstigende manier. Ondefinieerbare geuren spelen rare spelletjes. De lucht is hier constant in beweging. Overal ijskoude tocht. Je hoort het ruizen van de wind. De stilte wordt keer op keer delicaat verstoord. Het maakt de stilte nog onbehaaglijker. Vreemde geluiden echoën door de ruimte. Tikken, kraken, piepen...